Dag 57 Portomarin - Airexe

Wat was dat mooi lopen vanmorgen, langzaam omhoog klimmen vanuit Portomarin. Het was stil, de mist hing over de heuvels. Als je dan loopt kan je in een soort wandeltrance komen; je hoort alleen de vogels, je stokken en de vertrouwde 'squeek' van je rugzak bij elke stap. Het was wel verdacht rustig: waar waren al die hotel-pelgrims van gisteren? Portomarin is tenslotte de 'place to be' voor de meesten, misschien lagen ze nog in hun nesten? Het was echt een prachtig stuk lopen.

De ochtend vorderde en de temperatuur begon op te lopen, de zon brandde: al dat vocht in die mooie groene graslanden begon te verdampen en tegen de tijd dat het 11 uur was stroomde het zweet in stralen over mijn rug. Que calor! Het leek Costa Rica wel. En langzaam zag ik meer en meer pelgrims; niet meer met de grote bonkende stappen van gisteren, maar met kleine stapjes en vertrokken gezichten van de pijn. Bláren!! Die trimschoenen waar ze gisteren fanatiek op waren gestart blijken niet gemaakt voor lange-afstandswandelen in 30+ graden. Veel te synthetisch, dat wordt heet en gaat schuiven. Ik sprak twee Duitsers die ik gisteren al ontmoet had (toen hun eerste dag), ook zij liepen te hinken en vertelden over hun blaren. Ik moest zelf ook oppassen, en had er om 12 uur alweer 3 sokkenwissels op zitten.

De dag vorderde en de temperatuur liep verder op. Hele stukken klimmen in de volle zon, op asfalt. Eén klim ging naar Castromaior, blijkbaar de allerbelangrijkste archeologische site van heel noord Spanje op de top van een heuvel. Die hele site interesseerde geen ene pelgrim een knal, iedereen verwenste die heuvel en was blij dat hij nog leefde. Dit was allemaal zo rond 12 uur, en ik zag nog redelijk wat pelgrims rondstruinen. Uiteindelijk werd het 29 graden in de schaduw. Het rare was, ik heb de laatste anderhalf uur geen pelgrim meer gezien. Waar waren die? Waren ze vóór mij, of lagen ze allemaal achter mij in de berm? Misschien waren ze ondertussen allemaal op de pelgrims-braafplaats beland waar ik langs was gekomen....  Ze moeten hier in het verleden wel met de bosjes omgevallen zijn om een hele begraafplaats voor pelgrims op te richten. Wel extra zuur, om 2000 km te lopen en dan 70 km vóór Santiago neer te storten zónder Compostela in je zak, dus niet eens zeker van een plekje in de hemel. 

Nee, dan zijn de huidige tijden beter: mijn hemel bestond vandaag uit een douche in een hele fijne albergue. Ik heb er maar weer eens een dorm tegenaan gegooid, een bed voor 12 euro. Tot nu toe hoef ik hem alleen te delen met een Franse vrouw, maar elk moment kan er een snurker inchecken. Op de camino weet je nooit wat je nog voor de voeten geworpen word, je moet op elk moment je zegeningen tellen!