2026 Dag 13 Le Soulié - La Bessayrie

De 2 fransen in onze kamer waren super aardig: die vrouw ging de volgende ochtend haar excuses aanbieden voor dat haar man zou hebben gesnurkt, maar a) ik heb niks gehoord en b) moest ik voor smetjes gesnurk nou ook m'n excuses gaan aanbieden? Maar zij hadden niks gehoord (gelukkig) en hadden ook perfect geslapen. Het effect van lange etappes!

Het ontbijt was gezellig (nadat er koffie bijgezet was; ik schoof uiteraard weer als laatste aan en de fransen hadden de koffiekan al leeg-gelurkt). De Australier zag het weer helemaal zitten: de avond ervoor was hij 10 op km afstand nog piepend en kreunend opgehaald door de gite eigenaar, maar vanaf vandaag zou alles beter worden.  Zijn theorie was: hij zou nu 2 korte dagen op rij doen (2x15 km) en daarna weer klaar zijn voor meerdere 30 en 35-igertjes achter elkaar. Dat zijn knie overbelast was en dat dat normaal een maand duurt om te genezen, heb ik hem niet verteld. Hij was te overtuigd van zijn theorie. En dat is prima, want op een camino komt boontje om zijn loontje, en zijn het de beentjes die bepalen wat er gebeurt, en niet een of andere theorie.

We vertrokken richting Conques. Ik had het zó gepland dat we de zware klim uit Conques omhoog al deze middag zouden doen. Op die manier waren de zwaarste stukken beter verspreid over vandaag, morgen en overmorgen. Want in Conques slapen zou betekenen morgen in Decazeville slapen, en dat zou betekenen dat de laatste dag naar Figeac 30+ km zou zijn met 1000 hoogtemeters. Dat leek me meer iets voor Australiers met mooie theorieen.

We hebben er goed het tempo ingezet en waren al rond 2 uur in Conques. Het is wel een bizar mooi dorp, middeleeuws, tegen een heuvel geplakt. Na een uurtje hadden we het wel gezien en begonnen aan de akelige klim terug naar het plateau. Het was heet en stijl. Na nog wat sokkenwissels kwamen we om ong. half 5 behoorlijk kapot (alwéér!) aan in La Bessayrie, een gite ong. 7 km ná Conques.

Maar wat was dit... ik zag geen gite, ik zag een volledig in stijl gerenoveerd middeleeuws dorp op een heuveltop, bestaande uit 5 huizen en 'granges' (heel grote schuren), gerund door de Vlamingen Steven en Mira. En laten die twee nou toevallig 20 jaar lang een michelin-sterren restaurant hebben gehad. En aangezien je als pelgrim altijd 'demi-pension' boekt (dus overnachting met diner en ontbijt) ging chef Steven voor ons koken. Hoe laat willen jullie eten? Lusten jullie alles? En oja het dormitorium hebben jullie voor jezelf want er zijn vandaag geen andere pelgrims (lees: het dormitotium was een twee verdiepingen tellende, in stijl gerenoveerde grange met 8 bedden, 2 douches, 4 wastafels, een haard, boeken en een dakconstructie waar Michelangelo van zou dromen.) Of we wilden dineren met uitzicht over de vallei, want dat was wel een aardig plaatje... 

We kregen waanzinnig te eten, restaurant kwaliteit van het hoogte niveau. Steven zei dat hij het 'eenvoudig had gehouden', maar wat 'eenvoudig' nou precies was (qua diner), ja dat vond hij lastig in te schatten. Ook nog zoiets: ze hadden bv. met het dorp afg. seizoen 13 zweinen geschoten en wisten niet zo goed wat ze met het vlees moesten. Dus ik vroeg waarom hij dat dan niet aan pelgrims serveerde. Tsja, was dat dan niet té simpel? Everzwijn te simpel als pelgrims menu, hoezo beroepsdeformatie. We hebben ze die avond nog eens goed bijgepraat, over hoe dat nou zoal gaat in andere gites. Ik geloof dat de spaghetti en het bed van André hun de rillingen gaven. Maar hoe dan ook: ze besloten dat ze zelf toch ook eens moesten gaan lopen, anders zouden ze er nooit achter komen. 

De volgende morgen moesten we €48 p.p. afrekenen (dit is geen grap) en werden we ook nog met een 4x4 teruggebracht naar de camino. La Bessayrie was het pelgrims-paradijs!