2026 Terugreis - net een franse film

Het plan van de terugreis was als volgt: éindelijk 'uitslapen' tot 8 uur, dan een relaxed ontbijt, relaxed inpakken en relaxed naar de Gare van Figeac om daar relaxed de trein van 10 AM te pakken naar Toulouse, waar we dan om half 1 zouden aankomen. Dan relaxed frans lunchen, om dan om 'n uur of half 3 de airportshuttle te nemen voor ons vluchtje van 5 PM. 

Helaas. Ik werd wakker met een sms van de SNCF (de franse NS) op mijn telefoon: een lang verhaal over iets met een boom. Door de translator gehaald: de trein zou rijden tot Capdenac en vanaf daar zou een bus ons naar Toulouse brengen. Klonk goed dus we stapten semi-relaxed in de trein. Om 10:15 hr waren we in Capdenac, een gehucht in de middle of nowhere. De bus die er had moeten zijn, was er niet. Na 3 kwartier werden zelfs de fransen onrustig en werd de dame van het station erbij gehaald. Die zei 'normaal word ik gebeld als de chauf in de buurt is, maar ik ben niet gebeld dus ik weet het ook niet'. 

Na een uur wachten (er was geen toilet) kwam de bus. Mooi! Tot de chauf zei dat hij zo laat was omdat hij verdwaald was. Een chauf die verdwaalt, was die man wel helemaal normaal? Kleuters van 4 vinden de weg met hun telefoon. En oja, hij zei dat hij ook niet wist hoe hij die 150 km met 10 tussenstops moest gaan rijden. Hij had geen routeplan gekregen. Dat klonk allemaal niet heel bemoedigend.

We stapten met z'n veertienen in de bus. Toen we er eenmaal in zaten (het was nu half 12) kwam de dame van de SNCF nog even naar binnen: of we zeker wisten dat we met de bus wilden, dit was de laatste kans om nog uit te stappen. Want eenmaal onderweg, was er geen weg meer terug (omdat de bus 10 dorpen in het meest verlaten gebied van Frankrijk zou gaan afrijden). Het alternatief was te wachten op de volgende trein, maar of die vandaag nog zou komen wist ze niet. Na veel discussie in de bus besloot iedereen te blijven zitten. De bus vertrok. Na 1 minuut begon hij te keren op de weg, hij was de verkeerde kant op gereden. Ik vertrouwde die man nu helemaal niet meer en Jeroen klikte zijn gordel vast. Dit ging een lange rit worden.

De eerste stop (een gehucht) sloeg hij gelukkig over. We hadden hoop dat hij misschien alle tussenstops zou overslaan omdat iedereen in de bus naar Toulouse moest. Maar helaas, hij begon na een half uur af te buigen naar Villefranche. Het was inmiddels 12 uur. Hij wurmde zich het dorp in en we zaten bijna klem. Na veel voor en achteruit steken lukte het om de bus voor de Gare van Villefranche te manouvreren. Daar stonden we dan.

Uiteraard was daar niemand die op die bus ging stappen; áls die halve paardekop er al gestaan had, dan was dat anderhalf uur geleden geweest. De bus wurmde zich via haarspelden weer uit het dorp omhoog, op naar de volgende stop. Mijn bloeddruk begon te stijgen. Gelukkig begon het dan eindelijk ook tot chauf door te dringen dat het op deze manier 10 uur zou gaan duren als we zo door zouden gaan. Éindelijk zei hij 'ik ga de chef bellen'. Na 10 min. met zijn chef te hebben gebeld kwam hij de bus weer in: goed nieuws, we mochten rechtstreeks naar Toulouse. Gejuich steeg op uit de bus. Er was een 'maar': hij moest onderweg verplicht 30 min. pauze houden. Oh my, hield dit nooit op?  Maar we hadden geen keus. Regels zijn regels, ook in Frankrijk. Het was inmiddels 1 uur. Het zou allemaal nog kunnen lukken als hij verder geen fratsen meer zou uithalen, niet zou verdwalen en zich niet meer klem zou rijden.

We vertrokken weer. De fransen begonnen honger te krijgen en er werd gespeculeerd dat we ergens onderweg moesten gaan stoppen om eten te kopen. Ik hield het niet meer. Overigens ook letterlijk want de wc in de bus was kapot en de laatste wc die ik gezien had was 's ochtends in het hotel geweest. Hoe dan ook, op een bepaald moment reden we weer door een dorp en er werd een Carrefour gespot. De fransen riepen dat de chauf moest stoppen. Hij wurmde zijn bus aan de kant en iedereen verdween in de Carrefour. Wij dus ook maar, en we haalden wat sandwiches. Sommige fransen begonnen zich met hun net ingeslagen lunch buiten in de zon te installeren. De zakmessen kwamen tevoorschijn. Ik dacht 'ook goed, hij moest toch een half uur pauzeren, dus of we dat nu doen of later maakt niet uit'. Totdat de chauf na 15 min zei dat de bus niet goed stond, we moesten daar weg. Iedereen in de bus. Een meisje bleek nog te missen, dus daar zaten we met z'n allen op te wachten. Uiteindelijk kwam ze eraan, ze had ergens een wc gevonden. Ik kon haar geen ongelijk geven. De bus was weer compleet en daar gingen we weer. Ik dacht 'okay, dan rest ons nog 10 min pauze'. Het was inmiddels half 2.

We reden vallei in, vallei uit, door dorpjes, achter tractors en zand-vrachtauto's kropen we over de B-wegen. Het was inmiddels iets voor 2 uur en opeens, midden in La Campagne, zet de chauf de bus aan de kant. Tijd voor een half uur pauze. Hoezo een half uur, we hadden al 20 min. bij de Carrefour verprutst! Maar dat telde niet. Ik hoorde een fransman 'quel horreur' zeggen. Ik zei tegen Jeroen 'dit lijkt wel een film' en Jeroen zei 'Franse films lopen altijd slecht af'. Iedereen ging de bus uit en verdween in alle richtingen. Ik deze keer ook, op zoek naar een goede plek 'in de natuur', dan was dat in elk geval geregeld. Na een half uur was uiteraard niet iedereen terug bij de bus. De chauf stond buiten te kletsen, mijn bloeddruk steeg verder. Jeroen werd ook stiller: die had ondertussen (bleek later) opgezocht wat 2 nieuwe tickets Toulouze - A'dam zou gaan kosten, en kwam niet onder de €1500 uit. Maar gelukkig voor mij had hij dat (nog) niet gezegd.

De chauf kwam de bus weer in en ging een blaastest doen. Als die positief was geweest had dat veel verklaard. Na ong. 40 min zat iedereen in de bus en daar gingen we weer. Deze keer non-stop richting Toulouze. Het was inmiddels half 3. Het probleem was dat we ook ruimbagage hadden, en die check-in sluit eerder dan de gate. Als hij goed door zou gassen zouden we het vliegtuig kunnen halen als we op Gare Toulouse gelijk een taxi in zouden vliegen en die taxi over busbanen zou mogen rijden. Ik zat in ChatGPT op te zoeken welke taxi's over busbanen mogen en Jeroen zat alvast uit te zoeken wáár de taxi's zouden staan. De airport shuttle was uiteraard geen optie meer. Al kostte die taxi €200, het was peanuts vergeleken nieuwe tickets kopen.

We reden gestaag door, totdat de chauf een nieuw konijn uit de hoed toverde: of hij iemand blij kon maken door niet rechtstreeks naar Toulouse, maar eerst naar een of andere andere stad (ik ben de naam vergeten) te rijden. Ik werd gek. Wat mankeerde die man! Gelukkig riepen alle fransen 'non non!!' en we reden door. Het was inmiddels 3 uur. We hadden al op de airport moeten zijn.

Om 3:15 kwamen we aan bij de Gare. De deuren van de bus gingen open en we stormden naar de taxi's. Op het moment dat we in de taxi zaten, kwam een KLM bericht dat onze vlucht vertraagd was. De beste vertraging ever. Toen we bij de gate zaten vroeg Jeroen of ik had gezien wat er (bij wijze van reclame) achter op de bus stond: 'Chauffeur sympa'. Franse humor?